بهترین سفر سارینا در سال 1391 + 23 ماهگی دخملم....

سلام به دختر گلم

اولا سال نویت مبارک باشه و طبق همان چیزی که فائزه جون گفته بود ایشالاه که سالی سرشار از سلامتی و موفقیت پیش رو داشته باشی.

ولی در پست بعدی مختص سال نو برایت می نویسم و در این پست می خوام خاطرات مانده از سال ١٣٩١ رو برایت بازگو کنم.

با یک کمی تاخیر می خوام خاطره اولین سفرت رو به مشهد مقدس بنویسم...

از وقتی که به دنیا اومدی، چند باری می خواستیم که تو رو به مشهد ببریم ولی قسمت نمی شد تا اینکه در اوایل اسفند ماه سال 91 بابایی حسین بلیط قطار گرفت و ما رو در کار انجام شده قرار داد و در واقع یک توفیق اجباری شد که بتونیم به اون بارگاه مقدس و نورانی سفر کنیم...

در این سفر به این یقین رسیدم که اگر واقعا آدم از ته دلش از آقا امام رضا (ع) زیارت بارگاه اش رو بخواد، جواب رد بهش نمی ده و او را به حرمش دعوت می کنه...

چند شب قبل از اینکه با خبر بشم، بابایی برای مشهد بلیط گرفته. در نیمه های شب بود که یک دفعه دلم به سمت مشهد پر کشید و از آقا امام رضا خواستم که اگه لیاقت داریم ما رو به اون بارگاه نورانی اش دعوت کنه و حسابی دلمون برای حرمش تنگ شده ... به خدا قسم دو روز بعدش مامانی خبر مشهد رو بهم داد و باور نمی کردم که این قدر زود حرف دلمان رو امام رضا (ع) بشنوه..... ازش ممنونم که دعوتمان کرد....

بعد از چند روز انتظار، بالاخره روز سفرمان رسید و وقتی وارد قطار شدیم، شما  با یک حالت تعجبی اطرافت رو نگاه می کردی و قربونت برم که برای اولین بار بود سوار قطار می شدی و نمی دونستی که کجاست.... بعد از چند دقیقه که با محیط قطار آشنا شدی، برای این که کمتر از در و دیوار کوپه  قطار بالا بری، بابا محمد شما رو چند باری به سالن قطار برد....

خلاصه اینکه دیگه نمی شد در کوپه تو رو نگه داشت و دائما در سالن قطار در راه بودی....

 از عکس های بالا کاملا مشخص هست که بیشتر مسیر سفر رو خانوم در سالن قطار در راه بودند ...

در عکس پایین هم اگه دقت کنی، خاله زهرا با زور شما رو نگه داشته که عکس بگیری، چون میلی به حضور در کوپه نداشتی و دائما در حال راه رفتن در راهروی قطار بودی...

لحظات آخر سفر که به مشهد نزدیک شده بودیم، خیلی خسته شده بودی و دائما غرغر می کردی و دیگه یک جا بند نمی شدی و تنها از طریق کنجد خوردن به شکل زیر تونستیم چند دقیقه ای سرت رو گرم کنیم:

وقتی به مشهد رسیدیم بعد از اینکه ساک ها و وسایل رو به اتاق مون رسوندیم به سمت حرم رفتیم.....

خیلی حس قشنگی بود...

دخترم برای اولین بار بود که به اون حرم نورانی قدم می گذاشت و من و محمد هم بعد از تقریبا 4 سال چشم مون به اون گنبد نورانی روشن شده بود....

الهی شکرت که دوباره زیارت این مرقد مطهر رو روزی ما کردی....

در اتاقی که گرفته بودیم هم سارینا خانوم از فضولی کردن کم نگذاشت.مثلا در عکس پایین کاملا مشخصه که برای رسیدن به پنجره چه مسیری رو انتخاب کردی؟؟؟؟!!!!!!!!!!!

و این هم یک سری از عکس های سارینا جونم در حرم امام رضا (ع):

به محض اینکه وارد حیاط حرم می شدیم، دوست داشتی که خودت راه بروی و با ذوق خاصی شروع به دویدن می کردی و خیلی علاقه زیادی به فواره حوض های داخل حیاط و کبوتر ها نشون می دادی و هر کبوتری که می دیدی، شروع به جوجو   جوجو گفتن می کردی ....

مثلا در عکس پایین کاملا محو تماشای فواره ها بودی و هر کاری می کردیم به دوربین نگاه نمی کردی:

الهی فدات بشم و قربون سعادتت برم که با این سن کوچکت امام رضا شما رو طلبیده. بابایی چند باری شما رو نزدیک ضریح برد و زیارت کرده بودین.

در هنگام خارج شدن از حرم صورتت رو سمت گنبد طلایی می کردی و دست روی سینه ات می گذاشتی و خم می شدی و در واقع مثل ما می خواستی که سلام بدی.. الهی فدات بشم ... حتما آقا جواب سلامت رو می ده....

روز آخر هم برای وداع رفتیم و از امام رضا (ع) خواستیم که دوباره ما رو بطلبد و این زیارت آخرمان نباشه...و با اینکه شاید مهمون های خوبی نبودیم ولی صاحب خانه مهربونی داشتیم و ازش خواستیم که ایشالاه دوباره ما رو دعوت بکنه....

در راه برگشت در قطار یک کمی اذیت کردی، اون هم به خاطر محل خوابیدنت بود که مناسب نبود ولی خلاصه هر جوری بود خوابت کردم و از ترس اینکه خانوم غلت نزنه تا صبح چشم روی هم نگذاشتم، خلاصه تقریبا ساعت 6 صبح رسیدیم که بیچاره بابا محمد با این همه خستگی به سر کار رفت و من و سارینا خانوم هم بعد از خوردن صبحانه تا ساعت 1 بعدازظهر خوابیدیم.

عزیزم، بعد از سفرمان، در 24 اسفند ماه وارد 24 امین ماه زندگی ات شدی و 23 ماهگی ات تکمیل شد و ایشالاه تا چند روز دیگه وارد 2 سالگی می شی...

23 ماهگی ات مبارکت باشه ...

و باز هم خدا رو برای داشتن چنین فرشته ای شکر می کنیم.